Becomes the Tears
และวันนี้ฉันก็ต้องร้องไห้อีกครั้ง…
ฉันเฝ้าแต่ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ต่อพ่อของฉัน แทนใครหลายๆคน
ฉันได้แต่ขอโทษ และขอบคุณ ต่อพ่อของฉันแทนตัวของฉันเอง
…
แม้แต่ในขณะที่ฉันพิมพ์มาถึงบรรทัดนี้ น้ำตาก็ยังคงไหลลงมาอาบแก้ม
…
เมื่อวาน และวันนี้ น้ำตาที่ไหลออกมานั้น
มันเป็นน้ำตาที่ออกมาจากความรู้สึกอึดอัดเบื้องลึกในหัวใจของฉัน ด้วยสาเหตุเดียวกัน
สาเหตุ…ที่ทำมันทำให้ฉันต้องคอยขอโทษพ่อแทนคนอื่นๆ
และต้องขอบคุณพ่อมากขึ้น…มากขึ้น…สำหรับตัวฉันเอง
…
คำสัญญา…ที่ไร้ความหมาย
คำสัญญา…ที่ทุกคนเคยให้ไว้กับแม่ของฉัน
คำสัญญา…ที่ทุกคนเคยให้กับฉัน
มันไม่เป็นจริง และอนุภาพและพลังแห่งความศรัทธาใน “คำสัญญา” ของฉัน ได้หมดลง
…
มันหมดลงตั้งแต่เมื่อ 4 ปีที่แล้ว
17 กรกฎาคม 2550
ในวันที่…ฉันอายุครบ 20 ปี บริบูรณ์
ในวันที่…ผลของคำสัญญานั้นควรจะบรรลุ
…
วันนี้ฉันอายุ 24 ปี เดือนกับอีก 21 วัน
ความอึดอัดยังคงอยู่
ไม่ใช่แค่ 4 ปี ที่ล่วงเลยมา
แต่มันเป็น 8 ปี ที่เรื่องราวมันได้เริ่มต้น
…
ฉันไม่เคยลืมหรอกนะ ในสิ่งที่แม่ได้พูดกับฉันและน้องก่อนที่ท่านจะจากพวกเรา
ฉันไม่เคยลืมหรอกนะ
…
จนวันนี้ เวลาและการกระทำมันได้พิสูจน์และตัดสินในตัวพวกคุณไปแล้ว
ไม่มีใคร…ทำตามสัญญาได้สมบูรณ์
และคงลืมกันไปแล้วว่า…สิทธิจริงๆที่ตัวฉันและน้องๆมี มันมากกว่าที่คุณให้มา
…
ฉันอดทนอย่างอึดอัดใจในสิ่งที่เป็นมาโดยตลอด
…
การขอ…ของของตัวเอง…มันอึดอัดมากนะ
ฉันไม่ควรจะเป็นผู้เอ่ยปากขอมันด้วยซ้ำ
ทำไม?
…
ฉันเหนื่อยแล้ว
ฉันไม่อยากจะยุ่งด้วยแล้ว
…
แต่ฉันสงสารพ่อของฉัน
ฉันสงสารตัวเอง
ฉันสงสารน้องๆของฉัน
เรา…น่าจะมีอะไรๆที่ดีกว่านี้
ถ้าแม่ของเรายังคงอยู่กับพวกเรา…
…
วันนี้ฉันได้ตัดสินพวกเขาไปแล้ว
หลายอย่างที่เขาทำ หลายอย่างที่เขาพูด
ฉัน…รับรู้ แต่ไม่เคยเข้าใจ และคอยแต่จะเกิดคำถามขึ้นในใจเสมอ
“ทำไม?…เขาไม่ทำให้ถูกต้องสักที?”
…
…
พ่อ…อ้อมขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากๆ…
พ่อคอยอยู่เคียงข้างอ้อมเสมอ
คอยรับฟังอ้อมตลอด
…
อ้อมขอโทษที่เอาแต่ใจบ้าง
แต่พ่อก็คอยตามใจ
แม้ช่วงหลังมานี้อาจจะไม่ได้บ่อยมากนักก็ตาม
อ้อมเข้าใจนะ ตอนนี้อ้อมก็พยายามอยู่
อ้อมรู้ว่าอ้อมมีน้องอีก 2 คน
อ้อมรู้ว่าพ่อเป็นกำลังหลักของเรา
ทุกอย่าง…คือพ่อคนเดียวมาตลอด 8 ปี
…
บ่อยครั้งที่เรื่องนี้มากระทบใจอ้อม แล้วทำให้อ้อมคอยถามหาแม่
บ่อยครั้งที่น้อยใจโชคชะตา ทำไมต้องเป็นแม่ของเรา?
…
แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ
นอกจาก…ต้องทำใจรับมัน
และยอมรับเรื่องราวที่เกิดขึ้น หลังจากวันที่แม่ไม่ได้อยู่กับเราแล้ว
…
เพียงแต่…เรื่องนี้ดันเกี่ยวกับ “คนอื่น“
…
…
เฮ้อ…
แอ้ม แอ๊นท์
พี่อ้อมรู้ตัวนะว่าเป็นพี่ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ขอโทษในบางครั้งและในบางเรื่อง…
แต่เราก็อยู่อย่างเข้าใจซึ่งกันและกัน…
ขอโทษที่ทำตัวเหมือนเอาเปรียบในบางเรื่อง…
แต่แก2คนก็เข้าใจพี่คนนี้ดี…
ขอบใจนะน้อง…
รอก่อนนะ
สัญญา…
…
…
เก๋…เค้าขอบใจแกนะ เรามันทุกข์ใจกันคนละแบบ
แต่มันก็มีความหมายเดียวกัน…เพราะเรา “ทุกข์“
เราบอกแกเสมอว่า… “คนมีกับคนไม่มี มันก็สามารถทุกข์เหมือนกันได้“
เวลาเรารู้สึกแย่มากๆ เรามักคิดถึงแก…เพราะเรารู้ว่าแกลำบากกว่าเรา
เรารู้ตัวนะ
แต่แกรู้ใช่มั้ย?…ว่าเราข้องใจในคำว่า “ยุติธรรม”
แกรู้ใช่มั้ย?…ว่าเรารู้สึกยังไง
…
..
.
อืม…สองวัน คงพอแล้วสำหรับการแสดงออกในด้านความอ่อนแอของฉัน
“ฉันอ่อนแอนะ” ฉันมักจะบอกกลับไปต่อใครก็ตามที่มักชมว่าฉันเข้มแข็ง
พวกเขาเหล่านั้นอาจไม่เคยได้มารับรู้เมื่อเวลาฉันอ่อนแอ
แต่พ่อและน้องๆของฉัน เขาเข้าใจดีเลยล่ะ
…
…
เมื่อวาน และวันนี้ “อ้อม” ผู้หญิงซึ่งอ่อนแอเป็นที่สุดได้เปิดเผยตัวตนและความอึดอัด
ในที่สุด มันก็ออกมาเป็นคำพูดที่พรั่งพรูเป็นตัวอักษร…
และคงต้องขอจบลงเพียงบรรทัดนี้…
ไม่เช่นนั้น…ต่อมน้ำตาจะทำงานหนักเกินไปจนเกิดอาการบวมเหมือนเมื่อเช้าได้อีก
ใช่!
เมื่อวานฉันร้อง
ใช่!
ตอนนี้ฉันร้อง
…
และฉันก็ปวดตาเต็มที
ไม่อยากจะเสียน้ำตาเพราะเรื่องนี้อีกแล้ว แต่จะทนได้นานสักแค่ไหนกัน
…
Glacier & Dolphin
2011.09.07
